ماهنامه خط صلح ، مدارس خطیبان بی مخاطب
مدارس و خطیبان بیمخاطب / عزیز قاسم زاده
ماهنامه خط صلح – سرزمین ما به گونهای ساماندهی شده است که ظاهر بر باطن فربهی دارد. اصل بر آن است که ویترین شیک باشد، هر چند پشت صحنه از آشفتگی سرشار؛ گرچه ایام به گونهای ورق خورده و رقم زده شده که دیگر چنین نمایشی هم کارایی ندارد. قرار است بر همین اساس همه چیز عادی نشان داده شود. در همین بحران کرونا، آمارسازیها چیزی میگویند و واقعیتها چیز دیگر! مدارس در آستانه بازگشایی است؛ قرار بود همه معلمان و دانشآموزان قبل از بازگشایی مدارس واکسینه شوند. از سوی دیگر مدرسه رکن سومی هم به نام اولیا دارد که معلوم نیست چگونه با این سرعت کم از واکسیناسیون، نوبت به آنها میرسد؟ و اینکه اساسا آیا با واکسنهای مورد تایید سازمان بهداشت جهانی باید این واکسیناسیون انجام شود و یا واکسنهای داخلی و خارجی بعضا نامرغوب؟!
این شیوه مواجهه خود، نمایانگر مدیریت باری به هر جهت در تمامی حیطهها و حوزهها در این سرزمین بلا زده است. نهاد آموزش و پرورش برای پروراندن استعدادهای کودکان و نوجوانان نه برنامهای دارد و نه دغدغهای و صد البته کارنامهای. از همین رو شکاف معرفتی مولدات این نهاد و باورهای نسل امروز روز به روز عمیقتر میشود. گویی این نهاد همهی هم خود را برای از میان بردن دلبستگیهای این نسل بسیج کرده است. برای این امر بودجههای کلان اختصاص میدهد و مبلغان مزد بگیر پرورش میدهد.
شبه دانش را جایگزین دانش میکند. نه عواطف و احساسات نسلی که متولیاش آموزش و پرورش است، محلی از اعراب دارد نه حق انتخاب آنها در چگونگی تعیین شیوه سلوک اجتماعی و عقیدتی و زندگی شخصی، جلوهای در کتب درسی و آموزش رسمی دارد. کتب درسی نهتنها بر اساس علایق و سلایق آنها و آینده شغلی آنها طراحی نشده، بلکه تا جایی که توانستهاند غلظت ایدئولوژی را در کتب غیر ایدئولوژیک همچون علوم طبیعی و ریاضیات هم گنجانیدهاند.
(مصطفی گودرزی)
نظرات
ارسال یک نظر